آقای جهانگیر نوشته بودند:
"با سلام و احترام . من مصاحبه آقای توانا را در تلویزیون دیدم . در چهره ایشان آرامشی دیدم که احساس کردم ایشان به آنچه می گویند ایمان دارند . به ایشان تبریک فراوان می گویم . اگر اجازه بفرمایید پرسشی را نیز مطرح کنم . آیا در این زمان می توان همراه پیشرفتهای علمی در مسایل عرفانی نیز پیشرفت کرد؟ آیا نظرگاههای عارفان نیازمند بازنگری نیست ؟ بسیار متشکرم . "
پاسخ:
عارفان به منزله کسانی هستند که با دوربین مکاشفه خود، مشغول نظاره کردن پدیده های هستی اند.
برای روشن شدن پاسخِ این پرسش به چند نکته باید توجه کرد:
1-هستی و معانی و حقایق هستی بیکران است.
2- هیچ عارفی مدعی نیست که همه هستی و همه حقایق را با دوربینِ مکاشفه خود مشاهده کرده است ،چون مکاشفه امری تدریجی است و امری است که از یک سوی به توان بشری دریافت کننده ربط دارد. پس چون حداقل از سوی دریافت کننده و بیینده محدودیت وجود دارد ( مردان الهی همانند حضرت حق مطلق نیستند) پس شهود آنها محدود است و هر کسی به چیزهایی در هستی با دوربین خود، و از زاویه دیدِ خویش می نگرد.
4- ضمنا فهم و درک آنچه کشف و شهود می شود نیز به قابلیت بیننده ربط دارد . با توجه به اینکه حضرت حق مطلق است و انسان محدود است، پس فهم و درک هر عارف نیز محدود است (به ویژه اگر به این نکته عنایت داشته باشیم که عمر جسمانی هر عارف نیز برای کشف و شهود حقایق هستی محدود است.)
با توجه به آنچه گفته شد معلوم می شود : همان طور که در علم فیزیک و شیمی و زیست شناسی و ... پیشرفت حاصل می شود در عرفان نیز همین قاعده حکمفرماست و در عرفان نیز پیشرفت وجود دارد و نباید گمان کرد که سخنِ عمیقتری یافت نخواهد شد. ازاین رو، همواره نیاز به بازنگری به مسائل عرفانی وجود دارد، همان طور که نیاز به بازنگری در همه علوم و معارف وجود دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر